ROUGH ROMANCE: COLUMN PELLE PRINS

Pelle is een 21-jarige Amsterdammer, die een paar weken geleden
voor het eerst heeft gesproken op Rough Romance. Normaliter schrijft Pelle het
liefst over de gevaren van de toekomst en de zweverige kant van het leven. In deze
column werpt Pelle zijn blik op mannelijkheid en alles dat daarbij komt kijken.


MANNELIJKHEID

Ik had laatst opeens een vleug begrip voor vrouwen…
Want wat ben ik blij dat ik een man ben, anders zou ik
‘ons’ niet helemaal begrijpen. Tenminste daar lijkt het op,
want overal doemt de vraag op wat mannelijkheid nou  eigenlijk
is? Al die discussies in de media doen je er bijna aan denken dat
ieder aan de eettafel over niets dan geslachtsidentiteit praat.

Deze gedachte kwam tot me na een gesprek met een vriend,
die zich uitsprak over het gevoel dat mannelijkheid in het verdomhoekje zit.
Hoewel ik het daar niet mee eens ben, was ik me er wel van bewust dat hij raar
aangekeken werd voor deze mening. Natuurlijk komt het door het linkse milieu
waar ik in zit. Al die linkse studenten rondom me zijn alleen ‘’open-mindend’’
als je het met ze eens bent. Hetzelfde geld voor rechts. Het midden
wordt overstemd, waardoor het wederzijds begrip afneemt.

De illusie lijkt te heersen, dat begrip gelijk staat aan instemmen. Daarmee
zaai je de angst naar elkaar te luisteren. Overigens geloof ik heilig in het feit dat
‘’Mannelijkheid’’ onderweg is naar een nieuwe en meer genuanceerde plek. Vreemd in het
proces van dit in mijn ogen nobele doel is dat het vertaald zou kunnen worden naar verbreding
van het begrip. Maar dat begrip lijkt juist minder te worden. Voor- en tegenstanders overstemmen
het geluid van al onze miljoenen nietszeggende anonieme meningen. Het blijft escaleren. Hoewel
dit eerder een probleem is van deze tijd dan van deze specifieke discussie heeft het gevolgen.
Zowel mensen van de oude als de nieuwe stempel worden boos benaderd als ze
hun eigen stempel op hun enveloppe naar de wereld plaatsen.

Gelukkig heeft deze 21-jarige jongen de wereld in zijn hoofd al opgelost en heb
ik een advies. Liefde en acceptatie voelen natuurlijk, dus wat als iedereen over
het onderwerp ‘geslacht’ nou eens een jaar lang de gezamenlijke bek houdt?

Laat mensen het zelf uitzoeken en spreek één-op-één met elkaar. Wie weet komt het goed?
Mensen zijn ondanks hun talent elkaar te irriteren stiekem toch best lief.



 Previous  All works Next