ROUGH ROMANCE: DOETA AARTSMA

Doeta Aartsma is een lesbisch-seksuele twintiger in de ontkenningsfase,
die haar gedachten en opvattingen over zowel het leven, als over haar geaardheid,
graag aan de kaak stelt. We hebben tijdens Rough Romance al gezien hoe deze talentvolle
jonge spreker zichzelf blootgeeft. Meestal staan dan de onderwerpen liefde, seks en
monogamie centraal. Nu doet Doet even wat anders: iets met ‘zomer’ en ‘patat’.
Verfrissend, maar nog altijd eerlijk en rechtdoorzee.


 

DE ZOMER KOMT ERAAN EN IK EET NOG STEEDS PATAT

In mijn ideale wereld heeft Nederland een stabiel klimaat met opbouwende
zomertemperaturen. Naar mijn mening is dat minstens zo belangrijk als bijvoorbeeld
opbouwend kritiek. Als iemand zomaar tegen jou zegt: ‘goh, wat stinkt je kut eigenlijk’ dan
schrik je ook heel erg en ben je emotioneel gezien al in de verdoemenis beland voordat je er nog
iets aan kunt veranderen. Zo is het ook met de zomer. Op maandag zit je nog met je dikke trui
aan op de bank te genieten van een goed portie patat met mayonaise, en op dinsdag
is het ineens 30 graden en loopt iedereen in zijn (meestal haar) bikini.

Ik ben het hier niet mee eens en heb daar diverse redenen voor. Allereerst
ben ik op dinsdag -door al die mayo- nog veel te druk bezig met het uitknijpen van
de pukkels die ik de dag daarvoor heb gekweekt. Daarnaast, als het een week lang treurig
weer is en de regen constant jankend tegen mijn ruiten tikt, is het dan niet meer dan
logisch dat ik mezelf probeer op te vrolijken met een heel klein beetje extra saus?
Als ik had geweten dat het ineens zulk lekker weer zou zijn, dan had ik best
wel op zomer-dieet willen gaan. Maar nu was het te laat.

Terwijl de rest van Nederland al met een opmerkelijk bruine huid (hoe
dan!? Gaan jullie ‘s nachts stiekem op vakantie?) en een egaal stel benen de stad
door fladdert, ben ik mezelf nog perfect aan het staren in de spiegel. Met grootse
hoop dat alle putjes en butjes ineens uit mijn benen zullen verdwijnen.

Mijn blanke huid is overigens nog zoiets. Ik denk dat als ik me opgeef bij
een modellenbureau, ik standaard mee naar de set zou mogen omdat het ze zou
schelen in de kosten voor de huur van een reflectiescherm. Zodra de zon op mijn lichaam
reflecteert loeit nog net niet het eerste-maandag-van-de-maand-12-uur alarm om de
buurt te waarschuwen voor een extreem gevaarlijke situatie. Ouderen worden
verblind, auto’s die op elkaar botsen, vogeltjes worden uit
de lucht gebrand; een regelrechte ramp is het.

Goed, ik stond voor twee keuzes:
Óf ik zou net als ieder jaar met mijn lange broek -compleet oververhit-
publieke omgevingen door banjeren en gestaag volhouden dat ik niet kon
zwemmen, om maar een reden te hebben om mezelf niet in een bikinibroekje
te hoeven hijsen. (Voetbalbroekjes voor vrouwen in het zwembad zijn helaas al
jaren uit de mode, mits ze ooit in zijn geweest, dus het verbergen van oneffenheden
en witte huid zat er niet in.) Het kiezen voor optie één zou een vicieuze cirkel
ten gevolge hebben: ik zou er nooit een tintje bruiner van worden.

Optie twee was het in protest gaan tegen de maatschappij en roepen
dat iedereen de kleren kon krijgen. En ze dan dus vervolgens mijn kleren
overhandigen. Dit zou dan op zijn beurt symbool staan voor: ‘dit is mijn
naakte lichaam en meer kan ik er niet van maken.
Je neemt er maar genoegen mee. Dus.’

En uiteindelijk zijn we allemaal wel onzeker over iets. We houden het
alleen heel zorgvuldig voor onszelf, waardoor het lijkt alsof de buitenwereld
altijd net iets perfecter is dan wijzelf. Donkere armharen, gekke tegennagels, acne
op je billen, littekens, kleine piemels of borsten. Er blijft altijd wat. Dus als we nou
eens met zijn allen lekker niks van onszelf en de rest aantrekken. Als we nou eens
met zijn allen gewoon genieten van de zon, in plaats van hem te vervloeken
omdat je er nog niet klaar voor was. Als we nou eens met zijn
allen gewoon patatjes zouden blijven eten. Dan is het
leven straks toch slechts een cadeautje?

Free the nipple. Get naked.

Lieve groet,

Doet



 Previous  All works Next